به سايت حوزه علمیه الامام القائم عجل الله تعالی فرجه الشریف خوش آمديد
  دو شنبه 30 مهر 1397
صفحه اصلی
ورود مدیران
عضویت در سایت
ورود طلاب
اخبار حوزه
تاریخچه حوزه
مسئول و تولیت حوزه
مدیریت حوزه
آدرس و تلفن های حوزه
ارتباط با ما

لینکهای مرتبط
ورود به سامانه نجما
مرکز خدمات
سامانه جامع معاونت آموزش
ورود به سامانه نجاح
ورود به سامانه سمتا
مديريت حوزه علميه استان تهران
مسجد جامع احباب الحسین
بسیج طلاب حوزه
شعر مذهبی

لینکهای ارسالی طلاب
وبلاگ شخصي مجتبي ظفري
خاني ملايري
معاونت تبليغ حوزه
علوم رايانه
جزيره خضراء
فدک
حاج محمد اسماعیل دولابی
صفای کویر
بچه های مدرسه حکمت
نعلین سایبری
موسسه خاتم المرسلين شرق
دوکوهه
بچه های مسجد دانشگاه علامه
تسنيم
ذوالفقار
احباب
انتظار
پایگاه فرهنگی جوانان خیبری
یاحسین گفتیمو رفتیم کربلا
یاحسین گفتیمو عشق آغاز شد
وحدت شيعه و سني


آمار بازدید
تعداد بازدید:  194610  نفر
کاربران آنلاین :  2 نفر
آخرین بروز رسانی :
يک شنبه 29 مهر 1397

دعا در ماه شعبان

 تاریخ ارسال خبر :   شنبه 3 تير 1391                             تعداد بازدید خبر :  1759

دعا در ماه شعبان

دعا غیر از قرائت و خواندن کلمات و حروف است، تا اینکه بداند چه مى گوید؟ و از پروردگار خود چه درخواست مى کند؟ در این صورت بر دعا کننده صدق نمى کند که از پروردگار خود فلان چیز را خواسته است بلکه صدق مى کند که الفاظى را قرائت کرده و خواننده الفاظ ، غیر دعا کننده و خواهنده است.

خداى متعال مى فرماید: امّن یجیب المضطر اذا دعاه و یکشف السّوء (سوره نمل، آیه ۶۲٫)

و نیز در جاى دیگر مى فرماید: ادعونى استجب لکم (سوره غافر، آیه ۶۰٫)

و همچنین مى فرماید: اسألوا اللّه من فضله (سوره غافر، آیه ۶۰٫) انّ اللّه کان بکم رحیم (سوره نساء، آیه ۲۹٫)

گفتنى است این مناجات تکان دهنده با این مفاهیم عظیم از برکات محمّد و خاندان اوست که قدر و عظمت آن را کسى نمى داند که صاحب دل آگاه و قلبى آکنده از محبت معصومین باشد چون در قرآن به صراحت بیان شده است براى کسى که قلبى آگاه و گوشى شنواى از حقیقت دارد شهادت و گواهى را به همراه مى آورد انّ فى ذالک لذکرى لمن کان له قلب او القى السمع و هو شهید. (سوره ق، آیه ۳۷٫)

و غافلان، از معرفت آن دور و از فوائد بزرگ و انوار درخشان آن مهجوراند بیشتر مردم قدر نعمت مناجات را نمى دانند و همانا منشأ این مناجات علوم و معارف ارجمندى است که جز کسانى که پا در راه محبت اهل بیت گذاشته اند، کس دیگرى بر مقام و حدود آن آگهى نخواهد یافت و آنان اولیاء خدا یعنى آنچنان کسانى هستند که از راه محبت اهل بیت عصمت و طهارت به آن دسترسى یافته اند و رسیدن به محبت اهل بیت عصمت و طهارت همانا بزرگترین نعمات آخرت است که هیچ یک از نعمات دنیوى را به آن مقایسه و سنجش نتوان نمود و اشاره حضرت به این موضوع است، آنجا که مى فرماید :

رُوِی عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیٍّ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص الْزَمُوا مَوَدَّتَنَا أَهْلَ الْبَیْتِ فَإِنَّهُ مَنْ لَقِیَ یَوْمَ الْقِیَامَةِ وَ هُوَ یَوَدُّنَا دَخَلَ الْجَنَّةَ بِشَفَاعَتِنَا وَ الَّذِی نَفْسِی بِیَدِهِ لَا یَنْفَعُ عبد [عَبْداً] عَمَلُهُ إِلَّا بِمَعْرِفَتِنَا وَ أَدَاءِ حَقِّنَا (إرشاد القلوب إلى الصواب، ج‏2، ص: 255)

از حضرت حسن بن على علیه السّلام روایت شده كه رسول خدا فرمود دوستى ما را بر خود واجب دارید زیرا كه هر كس روز رستاخیز خدا را دیدار كند و ما را دوست بدارد بواسطه‏ى شفاعت ما وارد بهشت مى‏شود بآن خدائى كه جان من در دست او است سوگند كردار هیچ بنده فائده ندارد مگر بمعرفت ما و اداء حق ما .

و در روایتی دیگر مشابه روایت بالا میفرماید :

عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص الْزَمُوا مَوَدَّتَنَا أَهْلَ الْبَیْتِ فَإِنَّهُ مَنْ لَقِیَ اللَّهَ وَ هُوَ یُحِبُّنَا دَخَلَ الْجَنَّةَ بِشَفَاعَتِنَا وَ الَّذِی نَفْسِی بِیَدِهِ لَا یَنْتَفِعُ عَبْدٌ بِعَمَلِهِ إِلَّا بِمَعْرِفَتِنَا (أمالی المفید، ص: 14) (بحار الأنوار ، ج‏27، ص: 102)

امام حسین (ع) از رسول خدا (ص) روایت كرده است كه فرمود : پیوسته با دوستى ما اهل بیت همراه باشید، كه هر كس خدا را ملاقات كند در حالى كه ما را دوست داشته باشد به شفاعت ما داخل بهشت گردد، و سوگند به آن كس كه جان من بدست قدرت اوست هیچ بنده‏اى از كار و كوشش خود بهره‏مند نگردد جز با معرفت و شناخت ما .

حال که سخن به اینجا رسید خوب است روایتی بسیار زیبا که از حضرت ابا عبد اله الحسین علیه السلام روایت شده را در اینجا ذکر کنم که جز اهل حق به باطن آن راه ندارند :

حَدَّثَنَا أَبِي رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ إِدْرِيسَ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي عُثْمَانَ عَنْ عَبْدِ الْكَرِيمِ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ سَلَمَةَ بْنِ عَطَاءٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ‏ خَرَجَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ ع عَلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ اللَّهَ جَلَّ ذِكْرُهُ مَا خَلَقَ الْعِبَادَ إِلَّا لِيَعْرِفُوهُ فَإِذَا عَرَفُوهُ عَبَدُوهُ فَإِذَا عَبَدُوهُ اسْتَغْنَوْا بِعِبَادَتِهِ عَنْ عِبَادَةِ مَنْ سِوَاهُ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي فَمَا مَعْرِفَةُ اللَّهِ قَالَ مَعْرِفَةُ أَهْلِ كُلِّ زَمَانٍ إِمَامَهُمُ الَّذِي يَجِبُ عَلَيْهِمْ طَاعَتُه . (علل الشرائع، ج‏1، ص: 9)

حضرت ابى عبد اللَّه عليه السّلام، حضرت فرمودند:

حضرت حسين بن على عليه السّلام از جمع يارانشان بيرون آمده و خطاب به آنها فرمودند:

اى مردم، حقّ- جلّ ذكره- بندگانش را نيافريده مگر براى آن كه او را بشناسند و هنگامى كه او را شناختند عبادتش مى‏كنند و زمانى كه او را عبادت كردند از پرستش غير او بى‏نياز مى‏گردند.

مردى در بين ياران عرضه داشت : اى پسر رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله: پدر و مادرم به فداى تو باد معرفت و شناخت خدا چيست؟

حضرت فرمودند : آنست كه اهل هر عصر و زمانى امامى را كه اطاعتش بر آنها واجب است بشناسند.

و هر گاه پرتو معرفت امام در باطن قلب جلوه‏گر گشت ، نسیم محبت به هيجان و حركت آيد، و چون نسيم محبت وزيدن گرفت و در سايه محبت و محبوب مأنوس و آرام شد، محبوب خود را بر چيزهاى ديگر ترجيح و اختيار كرده و از فرمان و امر و نهى او پيروى نموده و اوامر و نواهى او را بر خواهشها و درخواستهاى ديگر مقدم خواهد شمرد، و اگر در بساط انس و مقام محبت اهل بیت استقامت ورزيد و در انجام فرمان و اوامر و نواهى محبوب خود سعى وافى و مراقبت كرد، به حقيقت و روح راز و نياز به محبوب خود رسد و از مقربان پيشگاه او محسوب خواهد شد.

خوب است به یک نکته کلیدی و بسیار مهم در اینجا اشاره شود که تمام این دعاها و اعمال عبادی برای دست یافتن به این معرفت است و خوشا به حال کسی که این معرفت روزی او شود چه آنکه فرمود :

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: إِنَ‏ اللَّهَ احْتَجَّ عَلَى النَّاسِ بِمَا آتَاهُمْ‏ وَ عَرَّفَهُمْ‏.

امام صادق (ع) فرمود : خدا بر مردم بآنچه بآنها داده و بايشان معرفى كرده حجت آورد .

(يعنى بمقدار عقل و فهمى كه بايشان داده و مطابق خير و شرى كه بآنها شناسانده باز خواست كند نه بيش از آن مقدار كه از عدالت بدور است).

عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حَكِيمٍ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع الْمَعْرِفَةُ مِنْ صُنْعِ مَنْ هِيَ‏ قَالَ مِنْ صُنْعِ اللَّهِ لَيْسَ لِلْعِبَادِ فِيهَا صُنْعٌ‏. (الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏1، ص: 164)

محمد بن حكيم گويد: بامام صادق (ع) عرضكردم: معرفت ساخت كيست؟ فرمود: ساخت‏ خداست، براى بندگان در ساخت آن بهره‏ئى نيست.

عَنْ حَمَّادِ بْنِ عُثْمَانَ عَنْ عَبْدِ الرَّحِيمِ الْقَصِيرِ قَالَ: كَتَبْتُ عَلَى يَدَيْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ أَعْيَنَ إِلَى أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع جُعِلْتُ فِدَاكَ اخْتَلَفَ النَّاسُ فِي أَشْيَاءَ قَدْ كَتَبْتُ بِهَا إِلَيْكَ فَإِنْ رَأَيْتَ جَعَلَنِيَ اللَّهُ فِدَاكَ أَنْ تَشْرَحَ لِي جَمِيعَ مَا كَتَبْتُ بِهِ إِلَيْكَ اخْتَلَفَ النَّاسُ جُعِلْتُ فِدَاكَ بِالْعِرَاقِ فِي الْمَعْرِفَةِ وَ الْجُحُودِ فَأَخْبِرْنِي جُعِلْتُ فِدَاكَ أَ هُمَا مَخْلُوقَانِ ... فَكَتَبَ ع عَلَى يَدَيْ عَبْدِ الْمَلِكِ‏ بْنِ أَعْيَنَ سَأَلْتَ عَنِ الْمَعْرِفَةِ مَا هِيَ فَاعْلَمْ رَحِمَكَ اللَّهُ أَنَّ الْمَعْرِفَةَ مِنْ صُنْعِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِي الْقَلْبِ مَخْلُوقَةٌ وَ الْجُحُودَ صُنْعُ اللَّهِ فِي الْقَلْبِ مَخْلُوقٌ‏ وَ لَيْسَ لِلْعِبَادِ فِيهِمَا مِنْ صُنْعٍ وَ لَهُمْ فِيهِمَا الِاخْتِيَارُ مِنَ الِاكْتِسَابِ فَبِشَهْوَتِهِمُ الْإِيمَانَ اخْتَارُوا الْمَعْرِفَةَ فَكَانُوا بِذَلِكَ مُؤْمِنِينَ عَارِفِينَ وَ بِشَهْوَتِهِمُ الْكُفْرَ اخْتَارُوا الْجُحُودَ فَكَانُوا بِذَلِكَ كَافِرِينَ جَاحِدِينَ ضُلَّالًا وَ ذَلِكَ بِتَوْفِيقِ اللَّهِ لَهُمْ وَ خِذْلَانِ مَنْ خَذَلَهُ اللَّهُ فَبِالاخْتِيَارِ وَ الِاكْتِسَابِ عَاقَبَهُمُ اللَّهُ وَ أَثَابَهُمْ ... . (التوحيد (للصدوق)، ص: 227)

... پس حضرت (ع) بمن نوشت و بدست عبد الملك بن اعين داد كه بمن برساند باين عبارت كه سؤال كردى از معرفت كه آن چيست پس بدان خدا تو را رحمت كند كه معرفت از صنع و كارگرى خداى عز و جل باشد در دل كه مخلوق است و جحود نيز صنع خدا است كه در دل مخلوق است و بندگان را در اين دو امر صنعى نيست و ايشان را در اين‏ها اختيار است از اكتساب پس بشهوت ايشان كه ايمان را خواهش داشتند معرفت را اختيار كردند و باين واسطه مؤمن عارف شدند و بشهوت ايشان كه كفر را خواهش داشتند جهود را اختيار كردند و باين واسطه كافر جاحد گمراه شدند و اين بتوفيق خدا است كه ايشان را توفيق داده و خذلان و واگذاشتن كسى است كه خدا او را واگذاشته پس خدا باختيار و اكتساب‏ ايشان را عقاب ميفرمايد و ثواب ميدهد ... .


 
© Copyright 1390 Powered By طراحی سایت